جمع خوانی کتاب "فصل پنجم سکوت" در شهرستان ری

این داستان به سبک «رئالیسم اجتماعی» نوشته شده، و در محله ی پرت و تازه ساخت «علی آباد تهران» اتفاق می افتد که اهالی اش، طعم فقر و نداری را با تمام وجود چشیده اند. مرتضی و دوستش امیر، بستنی فروش هستند و نویسنده همین قضیه را دست مایه قرار داده و از طنزی زیرپوستی برای جذاب تر شدن رمان استفاده کرده. فضاسازی و تصویرهای کتاب زیباست و به خوبی توی ذهن مخاطب نقش می بندد. توصیف و تشبیهات نیز در به طور نمادین در پیام رسانی داستان کمک شایانی می کند. مثل تشبیه ساواکی ها به جن که نماد ترس و هراس در داستان هستند. لحن روایت مرتضی به شخصیت پردازی داستان کمک می کند و گرچه توصیفات ظاهری و کنش ها نیز طبیعی و روان است اما سن مرتضی -هفده ساله- با رفتارهایش سنخیت ندارد. می طلبد که نوجوان های قصه، سیزده- چهارده ساله باشند. اگرچه در مهارت های امیر نیز کمی اغراق شده است!

در کل، رمان فصل پنجم سکوت زیبا نوشته شده و ارزش یک بار خواندن را دارد؛ چرا که  با روایتی متفاوت ما را با دوران انقلاب آشنا می کند و برعکس بسیاری از داستان های این دستی، سعی کرده پیامش را در لفافه و غیرمستقیم بیان کند.