چراغها برای چه کسی خاموش می شوند؟

به گزارش سرویس فضای مجازی خبرگزاری صدا و سیما ،نزدیک غروب بود ،در خرابه های حمص آخرین فریم های عکسم را زیر نور آفتاب بی رمق می گرفتم،از کنار خانه ای نیم ویران رد می شدم که زنی نه چندان پیر اما با مویی سپید ورویی آشفته در تاریکی اتاق به هم ریخته در حال روشن کردن شمعی نیم سوخته نظرم را جلب کرد.
از کنار پنجره شکسته سلام کردم
با نگاهی خسته ،نگاهم کرد .
لنز دوربین را به سمتش گرفتم و عکسی در حافظه تاریخ ثبت شد،لبخند تلخی زد  و گفت از شمع ام عکس میگیری؟ همه خانواده ام را از دست داده ام ،تنهایی گریه کرده ام، تنهایی ناله کرده ام،تنهایی شمعی به یادشان روشن کرده ام  هیچکس مرا همراهی نکرد اینجا همه مصیبت زده اند کسی برای کسی شمع روشن نمی کند.

حرفی برای گفتن نداشتم ،بغض امانم را بریده بود ، به این حجم عظیم تنهایی و بی پناهی  چه پاسخی می شد گفت؟
همین چند روز پیش بود که در انفجار سالن کنسرت منچستر آرنا در انگلیس که به کشته شدن 22 نفر انجامید،تمام دنیا برای ابراز همدردی بپا خواستن
مردم درمقابل سفارتخانه های انگلیس در کشورهای مختلف شمع روشن کرده و به یاد قربانیان گل تقدیم کردند. برجهای معروف جهان به احترام قربانیان چراغهایشان را خاموش کردند.و پرچم ها در بسیاری از کشورها به حالت نیم افراشته درآمد.

بی تردید نه تنها جنایت تروریستی منچستر بلکه هر جنایتی در هر نقطه جهان قابل پذیرش نیست و بشدت مورد تقبیح می باشد.اما نکته ای که که صحبتهای آن زن دردمند مرا به خود واداشت این بود ،چرا برای سوریه که هر روز شاهد کشتار وحشیانه ی مردمی هستیم که چوب دفاع از یکپارچگی کشورشان را میخورند،برای یمنی که ،رژیم آل سعود روزانه صدها تن بمب  و موشک بر سر مردم بی دفاع و بی پناه آن می ریزد و عراق و افغانستانی که روزگار خوشتری از آنها ندارند کسی شمعی روشن نمی کند؟
چرا کسی در مقابل سفارت این کشورها دسته گلی تقدیم نمی کند؟
چرا در هیج جای دنیا برای  این مصیبت ها یک دقیقه سکوت اعلام نمی کنند؟
چرا هیچوقت چراغهای برج ایفل برای سوریه ،یمن و عراق و...خاموش نمی شوند؟
شاید این روشن ماندن چراغها،چراغ سبزیست است به بانیان این حملات و جنایات