ادامه بحران ده‌ها هزار آواره و پناهجو در يونان

به گزارش سرويس بين الملل خبرگزاري صدا و سيما، بحران آوارگاني که از کشورهاي آسيايي به يونان آمده اند و مي خواهند از آنجا به غرب اروپا بروند همچنان ادامه دارد. نبود جا و مکاني براي اقامت موقت و خواب باعث شده است آوارگان حتي در ساختمان‌هاي باستاني يونان پناه بگيرند. ديوارهايي که دو هزار سال پيش براي دفاع از شهر تسالونيکي احداث شده بود و بخشي از آثار باستاني يونان است، اکنون به محل اقامت و خواب آوارگان و پناهجويان تبديل و مملو از زباله شده است. کشورهاي اروپايي 15 ماه پيش مقابله با سيل گسترده آوارگان را آغاز کردند و همين مسئله باعث شده است دهها هزار آواره و پناهجو در يونان بلاتکليف بمانند.
محمد عادل مهاجر بيست و چهار ساله پاکستاني گفت: من مي خواهم راهم را ادامه دهم. زيرا اينجا هيچ شغلي ندارم. اينجا آينده اي ندارم. ما هم اکنون در مرحله گذر هستيم. هر کسي براي پدر و مادرش آرزوهايي دارد. پدر و مادر من در پاکستان هستند. ما اينجا مي آييم تا آينده خود را بسازيم. اما فعلا هيچ کاري و هيچ خانه اي نداريم. هيچ چيزي نداريم. 
الني استاماتوکو از مسئولان مرکز بشردوستانه « همبستگي اکنون» گفت، در ماه دسامبر 289 آواره و پناهجو را به مرکز نگهداري از پناهجويان به نام « مرکز پناهندگي آبي رنگ» که متعلق به همبستگي اکنون است، اعزام کرديم. همه آنها يک ويژگي مشترک دارند و اينکه همه آنها بي خانمان هستند. آنها اينجا مي آيند تا از حمايت قانوني و حقوق برخوردار شوند و به آنها جا و مکان داده شود. 

کامران ميسي مهاجر سي و سه ساله پاکستاني هم گفت: اگر من جاي مناسبي پيدا کنم اما صد يا دويست نفر ديگر جايي نداشته باشند، اصلا احساس خوبي نخواهم داشت که ببينم آنها در خيابان و به ويژه در اين هواي خيلي سرد مي خوابند. وقتي صبح از خواب بيدار مي شويم بايد دنبال سرويس بهداشتي و آب باشيم اما اين امکانات وجود ندارد. وقتي ما اينجا آمديم، خيلي اميدوار بوديم و روياهاي زيادي در سر داشتيم و فکر مي کرديم زندگي آرامي پيدا خواهيم کرد و کار پيدا مي کنيم و مثل ديگران زندگيي معمولي خواهيم داشت، اما اين طور نشد.
اسد بشير مهاجر بيست و دو ساله پاکستاني هم گفت :« فکر مي کنم هيچ برنامه اي ندارم اما احساس آزادي مي کنم. البته نه خانه دارم و نه کار دارم.