ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد

به گزارش خبرنگار خبرگزاری صدا و سیما، برای امام زین العابدین علیه السلام، این کُنیه‌ها ابوالحسن، ابومحمد، ابوبکر، ابوالحسین، ابوعبدالله و ابوالقاسم یادشده است که در این میان، مشهورترین کنیه آن حضرت نخست ابوالحسن و سپس ابو محمد است و، اما القاب آن گرامی زین العابدین، سید العابدین، سجاد، ذوالثفنات، قدوه الزاهدین، سید المتقین، امام المومنین، زین الصالحین، منار القانتین، الزکی، الامین و سید المجتهدین ذکر شده، که مشهورترین القاب آن حضرت، سجاد و زین العابدین است.
پدر ارجمند امام سجاد علیه السلام، امام حسین بن علی علیه السلام سید الشهداء علیه السلام و مادر بزرگوار آن حضرت، شهربانو، دختر یزدگرد -آخرین شاه ساسانی- است، وی در فتوحات شهر‌های ایران به دست مسلمانان اسیر و از ایران به مدینه برده شد و در پرتو حمایت امیرالمومنین علیه السلام آزاد شد و به همسری حسین بن علی علیه السلام درآمد و افتخار یافت تا مادر امام زین العابدین علیه السلام باشد و ۹ امام معصوم از نسل او پدید آمد.
علی علیه السلام درباره او به فرزندش حسین علیه السلام سفارش فرمود: از همسرت -شهربانو- خوب محافظت و نگاهداری کن و به او نیکی کن، چه این که در آینده‌ای نزدیک برای تو فرزندی خواهد آورد که بهترین اهل زمین خواهد بود.
شیعه افتخار یافت که پس از علی بن ابی طالب علیه السلام و حسن بن علی -علیه السلام- و حسین علی -علیه السلام-، زمام رهبری وی را سید الساجدین، زین العابدین، امام سجاد -علیه السلام- عهده دار شد و امامت ایشان از سال ((۶۱ هجری قمری)) تا سال ۹۵ هجری قمری استمرار یافت.
امام سجاد (ع) دو سال از عمر بابرکتش را با جدش امیرالمؤمنین (ع) بود و بقیه عمرشریفش همراه عموی مکرم و مظلومش امام مجتبی (ع) و پدر والامقامش امام حسین (ع) سپری شد.
در واقعه جانسوز کربلا شاهد شهادت پدر، برادر، عمو٬ بستگان و اصحاب (ع) بود، همراه با عمه‌اش زینب کبری (س) و دیگر اسرا به کوفه و شام رفتند؛ در کوفه و شام جسارت‌ها به آن حضرت و اهل بیت (ع) شد، ولی با خطبه‌هایی نورانی از امامت و عصمت اهل بیت (ع) دفاع فرمود.
دعا‌های نورانی آن حضرت در کتاب صحیفه سجادیه یادگار جاودان شده است، کتابی حاوی ۵۴ مناجات و دعا از امام سجاد (ع) که پس از قرآن و نهج البلاغه نزد شیعیان جایگاه مهمی دارد و به نام‌های «زبور آل محمد» و «انجیل اهل بیت» مشهور است.

جرعه‌هایی از جام صحیفه سجادیه
دعای بیست و چهارم صحیفه گرانقدر سجادیه، کلمات نورانی سید الساجدین (ع) برای پدر و مادر است؛ دعایی بسیار زیبا، روشن و در عین حال شگفت‌آور که ما را به تأمل در شیوه رفتار خود با پدران و مادرانمان دعوت می‌کند.
در فراز‌های نخست این دعا، امام از خداوند تقاضا می‌کند: «وَ أَلْهِمْنِی عِلْمَ مَا یَجِبُ لَهُمَا عَلَیَّ إِلْهَاماً وَ اجْمَعْ لِی عِلْمَ ذَلِکَ کُلِّهِ تَمَاماً»؛ خدایا دانستن آنچه را که درباره آنان بر عهده من است در دلم بنگار» و «آموختن همه واجبات را در مورد آن‌ها بی‌کم و کاست برایم فراهم نما.»
امام در تقاضای آموختن رفتار صحیح با پدر و مادر به این مقدار کفایت نمی‌کند و می‌فرماید: «ثُمَّ اسْتَعْمِلْنِی بِمَا تُلْهِمُنِی مِنْهُ»؛ آنگاه مرا به آنچه در این زمینه الهام کرده‌ای به کار گیر؛ و از خدا توفیق در این راه را می‌طلبد: «وَ وَفِّقْنِی لِلنُّفُوذِ فِیمَا تُبَصِّرُنِی مِنْ عِلْمِهِ حَتَّی لَا یَفُوتَنِی اسْتِعْمَالُ شَیْ‏ءٍ عَلَّمْتَنِیهِ»؛ و توفیقم ده تا نسبت به آنچه به من بصیرت می‌دهی اقدام کنم تا به کار بستن چیزی از آنچه به من تعلیم داده‌ای از دستم نرود....
امام علی بن حسین (ع) چنان با تأکید و دقت درباره آنچه در مقابل پدر و مادر بر ما واجب است سخن می‌گوید که گویی از دست رفتن حقی ولو کوچک در این میان خسران بزرگی است.
امام (ع) از خداوند تقاضا می‌کند آنچه درباره پدر و مادر نیاز است، به وی آموزش دهد و بر کامل و بی کم و کاست بودن آن تأکید می‌کند. در گام بعد، به کاربستن آموخته‌ها را در نظر مبارک می‌آورد و دعا می‌کند و یاری خدا را در این راه می‌طلبد. امام در سخن گفتن از پدر و مادر به چه جایگاه بلندی نظر دارد؛ جایگاهی که خود به خود بلند است؛ اما فراز‌های این دعای نورانی سطر به سطر اندیشه ما را یاری می‌کند، سر بلند کنیم و مقام مادران و پدرانمان و خردی خود را مقابل آن‌ها ببینیم.
امام سجاد (ع) از خداوند می‌خواهد هیبت و شکوه پدر و مادر بسان هیبت و شکوه پادشاهان خودکامه در دلش جای گیرد و از آن بیمناک باشد و در عین حال همچون مادری مهربان به آن‌ها بی‌اندازه نیکی کند: «اللَّهُمَّ اجْعَلْنِی أَهَابُهُمَا هَیْبَةَ السُّلْطَانِ الْعَسُوفِ، وَ أَبَرُّهُمَا بِرَّ الْأُمِّ الرَّءُوفِ» و در ادامه می‌خواهد خدمتگزاری برای پدر و مادر را برای ما از لذت خواب در چشم خواب‌آلود شیرین‌تر و از شربت گوارا در ذائقه تشنه گواراتر کند تا خواسته آن‌ها را بر خواسته خود ترجیح دهیم و خرسندی آن‌ها را بر خرسندی خود مقدم داریم.
سید ساجدین (ع) در فراز دیگری دعا می‌کند صدایش در محضر پدر و مادر ملایم و گفتارش خوشایند و خلق و خویش نرم و قلبش لبریز از محبت آن‌ها باشد: «اللَّهُمَّ خَفِّضْ لَهُمَا صَوْتِی، وَ أَطِبْ لَهُمَا کَلَامِی، وَ أَلِنْ لَهُمَا عَرِیکَتِی، وَ اعْطِفْ عَلَیْهِمَا قَلْبِی، وَ صَیِّرْنِی بِهِمَا رَفِیقاً، وَ عَلَیْهِمَا شَفِیقاً».

یادداشت از فهیمه علیمردانی