نامهربانی با خاک؛ تا کی و تا کجا؟

به گزارش خبرگزاری صداوسیما مرکز کرمان ،  علی مریدی گفت : قاچاق خاک‌های ایران از دهه ۸۰ آغاز شده است و تاکنون ادامه دارد . وی افزود : مقصد خاک های قاچاق‌ شده ایران  کشورهای حاشیه خلیج فارس به‌ ویژه امارت و قطر است.
دکتر حسین شکوفته متخصص خاکشناسی دانشگاه جیرفت هم این صحبت را تائید می کند و می گوید: برخی کشورهای پولدار همسایه حاضرند برای بدست آوردن خاک ایران، هزینه ای گزاف بپردازند ،  آنها به دنبال بدست آوردن خاک کشور ما، چه از راه های رسمی و چه از راه های غیررسمی و قاچاق هستند!.
چرا ؟.... چون برخلاف تصور ما، خاک نعمتی گرانمایه است که ما قدرش را نمی دانیم و نسبت به آن بی توجه هستیم. خیلی از ما اصلا نمی دانیم خاک موجودی زنده است، زنده از آن حیث که انواع موجودات زنده  ریز و میکروسکوپی و درعین حال فعال و مغذی را در خود جای داده است و اگر این موجودات بمیرند خاک هم خواهد مرد.
دکتر شکوفته می گوید: آنقدر نسبت به حفاظت از خاک در کشورمان کم توجه هستیم که ایران را به رتبه های نخست فرسایش خاک در جهان رسانده ایم و اکنون میانگین فرسایش خاک در ایران سه ‌برابر متوسط کشورهای آسیایی است.
آمارها همچنین حاکیست: از 165میلیون هکتار مساحت کل کشور فقط 18و نیم میلیون هکتار آن قابل کشت است و متاسفانه این میزان، در سال های اخیر بیش از یک میلیون هکتار کاهش یافته است.
این هشدارها یعنی: اگر دیر بجنبیم نعمتی به نام خاک را از دست می دهیم؛ همان نعمتی که قدرش را ندانسته ایم و اکنون بروز پدیده های مخربی مانند از بین رفتن جنگل ها و مراتع، وقوع ریزگردها، وزش طوفان های شن، مدفون شدن صدها روستا و هزاران هکتار باغ و مزرعه زیر شن های روان و جاری شدن سیلاب های مرگبار، بخشی از نتایج این ندانم کاری است.
کدامیک از ما در جنایت برضد خاک مقصرتریم؟ مطالعات نشان می دهد تخریب خاک درهمه بخش های مرتبط با زندگی ما روی داده است اما کارشناسان معتقدند کشاورزی حساب نشده و دامپروری غیرمنطقی، نقش بیشتری در این جنایت دارند و بخشهای صنعت، معدن، مواد شیمیایی و پسآب های مناطق مسکونی متهمان ردیف های بعد هستند.
رئیس سازمان جهاد کشاورزی استان کرمان می گوید: کشت های پی در پی و نبود امکان تنفس خاک، شخم زدن های غیراصولی، استفاده کارشناسی نشده از سم ها و کودهای شیمایی و سوزندان سطح زمین کشاورزی برای کشت بعدی از مواردی است که به تخریب خاک منجر می شود.
عباس سعیدی مي گويد :‌ وجود خاک های شور و قلیایی و خاک های بسیار فقیر در استان کرمان وضعیتی اسف بارتر را ایجاد کرده است. بر اساس آمارها سالانه بیش از 15 تن خاک در هر هکتار از زمین های زراعی ایران دچار فرسایش می‌شود و این درحالی است که برای تشکیل یک سانتی‌متر مربع خاک 400 سال زمان لازم است.
اما انارکی محمدی نماینده مردم رفسنجان و انار در مجلس می گوید: نباید فقط کشاورزی را متهم و محکوم کنیم، صنعت و معدن هم از دشمنان شماره یک خاک هستند. ا

او یکی از عوامل تخریب خاک در استان کرمان را حفاری هایی می داند که در نقاط مختلف استان برای استخراج مواد معدنی صورت می گیرد و حفره های بزرگی را به جا می گذارد که باعث تخریب زمین می شود. برخی بهره برداران معادن به گونه ای خاک ها را برای رسیدن به موادمعدنی کنار می زنند که در اطراف معدن هیچ گیاهی امکان رویش پیدا نمی کند.
جزینی زاده مدیرکل حفاظت محیط زیست استان کرمان هم می گوید: هر فعالیتی که در طبیعت صورت می گیرد باید متمرکز بر این اصل باشد که نسل های بعد از ما هم باید از این منابع استفاده کنند اما متاسفانه در خصوص خاک؛ این نگاه به آینده و لزوم حفظ حقوق آیندگان اصلا رعایت نمی شود.
در کنار همه  این گفته ها، اما برگزاری همایش هایی به مناسبت روز جهانی خاک در دانشگاه های استان کرمان که از امسال شروع شده و در حال ترویج است، نشانه امیدوار کننده ای است که می گوید شاید دوران نامهربانی با خاک رو به پایان باشد.

اجرای طرح همیار خاک هم در مدارس برخی مناطق آغاز شده است و بگفته برخورداری ، مدیر آب و خاک جهاد کشاورزی جنوب کرمان، فقط در این منطقه هزار کارت همیار خاک در مدارس توزیع شده است تا دانش آموزان سفیران آگاهی درباره خاک باشند.
سعیدی رئیس سازمان جهاد کشاورزی استان کرمان هم از 2 اتفاق مبارک دیگر خبر می دهد و می گوید: یکی ایجاد دفتر خاک در وزارت جهاد کشاورزی است و دیگری تهیه لایحه قانون حفاظت از خاک که مراحل پایانی خود را می گذراند. شاید دوران نامهربانی با خاک رو به پایان باشد . انشاا...

نامهربانی با خاک؛ تا کی و تا کجا؟ نامهربانی با خاک؛ تا کی و تا کجا؟ نامهربانی با خاک؛ تا کی و تا کجا؟ نامهربانی با خاک؛ تا کی و تا کجا؟ نامهربانی با خاک؛ تا کی و تا کجا؟ نامهربانی با خاک؛ تا کی و تا کجا؟ نامهربانی با خاک؛ تا کی و تا کجا؟ نامهربانی با خاک؛ تا کی و تا کجا؟ نامهربانی با خاک؛ تا کی و تا کجا؟ نامهربانی با خاک؛ تا کی و تا کجا؟