ناامیدی جوانان افغان از آینده

 به گزارش سرویس بین الملل خبرگزاری صدا و سیما به نقل از خبرگزاري فرانسه، اکثریت مردم افغانستان معتقدند ۱۸ سال جنگ در این کشور پایانی ندارد و بیشتر جوانان افغانی امیدی به آینده خود ندارند.
در ۷ اکتبر ۲۰۰۱، آمریکا به دنبال حملات ۱۱ سپتامبر حملات هوایی ضد افغانستان را آغاز کرد.
طالبان که از تسلیم اسامه بن لادن سرکرده القاعده امتناع کرده بودند، طی چند هفته سرنگون شدند، اما درگیری شورشیان متعاقب آن زمان تاکنون ادامه داشته و به طولانی‌ترین جنگ آمریکا تبدیل شده است. خشونت در افغانستان سال‌های اخیر بدتر شده و کودکان را تحت تأثیر قرار داده است.
سازمان ملل هفته گذشته گزارشی را منتشر کرد که می‌گوید بر اساس تحقیقات محققان که مشکلات کودکان افغان را مطالعه کرده اند از سال ۲۰۱۵ تا سال ۲۰۱۸، بیش از ۱۴۰۰۰ تخلف سنگین ضد آن‌ها در سراسر کشور ثبت شده است، که نشانگر افزایش شدید نسبت به چهار سال گذشته بود.
اونو وان مانن (Onno van Manen)، مدیر موسسه تحقیقات سیو د چیلدرن (Save the Children) در افغانستان می‌گوید: تصور کنید که در افغانستان ۱۸ ساله شوید و در طول کل دوران کودکی و شکل گیری شخصیت خود چیزی جز جنگ را تجربه نکرده اید. زندگی در افغانستان به معنای زندگی در ترس روزانه از انفجار و مفقود شدن در راه مدرسه است، زیرا اوضاع خیلی ناامن است و شما نمی‌دانید والدین یا خواهران و برادران شما به خانه می‌رسند یا نه.
صندوق کودکان سازمان ملل متحد (یونیسف) می‌گوید تعداد حملات ضد مدارس افغانستان در سال گذشته در مقایسه با سال ۲۰۱۷ سه برابر شده است. در پایان سال ۲۰۱۸، به دلیل درگیری بیش از ۱۰۰۰ مدرسه افغانستان تعطیل شده بودند.
تهاجم سال ۲۰۰۱ آمریکا سبب حضور دختران در مدارس شد. در کابل و سایر مراکز شهری، مدارس و دانشگاه‌ها افزایش پیدا کردند و اکنون نسلی به وجود آمده است که طالبان را نمی‌شناسند، اما اقتصاد آنقدر بد است که خانواده‌های فقیر، اغلب فرزندان خود را از مدرسه بیرون می‌کشند و آن‌ها را برای کسب پول بیشتر راهی خیابان‌های خطرناک می‌کنند و فرصت‌های شغلی برای بسیاری از جوانان آنقدر ناچیز است که گزینه‌های کمی پیش رو دارند آن‌ها یا سعی در مهاجرت دارند یا اینکه به طالبان یا گروه‌های شورشی دیگری بپیوندند که دستمزد معمولی را می‌پردازند.