دلیل ریزش موی خانم‌ها

نکته اصلی و مهم در مورد ریزش مو این ‌است که در بیشتر موارد ریزش مو یک مشکل گذرا و کم اهمیت موجب آن شده است و به تدریج ریزش قطع خواهد شد.

 

 

 

 

نکته دوم و بسیار جالب این‌ است که چند ماه بعد از گذراندن یک دوره بیماری یا فشار روحی و یا جسمی تازه مو‌های نسل قبلی که در آن دوره رویش داشتند می‌ریزد. مثلا دختر خانمی که در ماه‌های خرداد و تیر امسال درگیر التهاب کنکور بوده ممکن است مهر یا آبان دچار ریزش مو شود. به عبارت دیگر مو‌های تازه رسته در ماه تیر که ضعیف بوده‌اند، سه ماه بعد شروع به ریزش می‌کنند.

 

همین‌طور ممکن است بیمار دچار پرکاری تیروئید سه یا چهار ماه بعد از بهبود بیماری و برقراری سلامتی تازه دچار ریزش مو شود. برای چنین بیمارانی تنها راه‌حل حفظ آرامش و کمی تحمل است، زیرا به سرعت مو‌های جدید و قوی جایگزین مو‌های ریخته خواهند شد. بر خلاف آقایان که ریزش مو از کناره‌ها یعنی از دو طرف پیشانی شروع می‌شود، در خانم‌ها ریزش مو از وسط سر یا به اصطلاح فرق سر شروع می‌شود، به تدریج به اطراف گسترش می‌یابد و معمولا مو‌های کناره باقی می‌مانند.

 

اصولا مهم‌ترین عامل ریزش و کم شدن مو‌ها فشار‌های عصبی و روحی است. در کنار این عامل، مشکلات تغذیه‌ای، استفاده از شوینده‌های نامناسب و رنگ‌های غیر استاندارد نیز موجب ریزش مو می‌شوند. علاوه براین عوامل که در مجموع مهم‌ترین عوامل هستند، بیماری‌ها نیز عامل ریزش مو هستند: جراحی، هرگونه بیماری شدید، مصرف طولانی بسیاری از داروها، و کم خونی فقر آهن از بیماری‌هایی هستند که باعث ریزش مو می‌شوند. هورمون‌ها نیزدر رویش و ریزش مو اهمیت دارند: بالا بودن هورمون‌های مردانه و بیماری‌های تیرویید مهم‌ترین بیماری‌های هورمونی عامل ریزش مو هستند.

 

ریزش مو ارتباطی مستقیم با سن دارد. در حالی که فقط حدود ۱۰ درصد از خانم‌های جوان دچار ریزش موی قابل ملاحظه هستند. این میزان در ۸۰ سالگی از ۵۰ درصد فراتر می‌رود.

 

در بررسی و درمان ریزش مو مهم‌ترین کار پزشک، افتراق ریزش مو‌های موقتی از ریزش موی دایمی است که معمولا سیری پیشرونده دارد. نمونه‌برداری از پوست سر قدم اساسی برای رسیدن به تشخیص درست است.

 

بررسی ترکیب جمعیتی مو‌ها همه آن چیزی ‌است که در نمونه‌برداری از پوست سر به آن می‌رسیم. در واقع می‌خواهیم تعداد مو‌های ضخیم و اصلی سر را به نسبت مو‌های نازک بسنجیم، زیرا در بیماری ریزش موی دائمی زنانه به تدریج مو‌های نازک جای مو‌های ضخیم را می‌گیرند در حالی که در بیماری‌های دیگر مو‌ها فقط کم شده‌اند و ترکیب جمعیتی نرمال است.

 

بیماری ریزش موی زنانه که بیماری پیشرونده و دائمی است را می‌توان مهار کرد. اولین قدم برای این‌کار دانستن این موضوع است که آیا زیادی هورمون‌های مردانه (اندروژن‌ها) در بیماری دخیل است یا خیر. علائمی همچون به هم خوردن عادت ماهیانه، زیاد شدن مو‌های صورت و بدن و بروز جوش‌های صورت دلیل زیادی این هورمون‌هاست. البته در هر حال باید آزمایش‌های هورمونی کاملی در این شرایط انجام داد.