پشت پرده سناریو تکراری

به گزارش خبرگزاری صداوسیما، مرکز اصفهان؛ این بار نام «جوانی از شرق اصفهان روستای تیمیارت» بر پیشانی دروغی بزرگ نشست.

ادعایی دروغین از کشته شدن در «حملات تروریستی»، بی‌آن‌که حقیقتی پشت آن باشد.

ماجرا آشناست. تصویری منتشر می‌شود، روایتی احساسی ساخته می‌شود و موجی از خشم و اندوه به راه می‌افتد، شبکه‌هایی که خود را رسانه می‌نامند، با شتابی حساب‌شده، خبر را تکثیر می‌کنند؛ بی‌سؤال، بی‌تحقیق، بی‌مسئولیت. هدف روشن است: تحریک احساسات، القای ناامنی، و ساختن «قربانی» در اغتشاشات و بازی با احساسات خانواده ها.اما این بار، حقیقت زودتر از آنچه گمان می‌رفت، روشن شد.

خانواده شهید با صدایی محکم، پرده از دروغ برداشتند، پدر او، با صراحت گفت: او و هیچ ربطی به اغتشاشات ندارد، آنچه گفته‌اند، ساخته و پرداخته رسانه‌هایی است که با قلم‌های آغشته به کینه، کشته‌سازی می‌کنند.

اما مادری که تنها فرزندش به شهادت رسیده، کلماتی ساده، اما برنده؛ کلماتی که سناریو را فرو ریخت، وقتی منطق و واقعیت میدان را از دست می‌دهند، به تاریکخانه دروغ پناه می‌برند؛ جایی که هر تصویر می‌تواند جنازه‌ای خیالی شود و هر نام، ابزاری برای فشار روانی.

اما یک چیز را فراموش می‌کنند: مردم ایران آزموده‌اند. بار‌ها و بارها. آنان فرق سوگ واقعی و نمایش رسانه‌ای را می‌شناسند. می‌دانند که حقیقت، اگرچه گاهی دیر، اما همیشه راه خود را پیدا می‌کند.

در این میان، خانواده‌هایی می‌مانند که باید تاوان این دروغ‌ها را بدهند؛ با اضطراب، با اشک، با خشم فروخورده. رسوایی اخیر شبکه‌های معاند، نه یک اتفاق، که حلقه‌ای دیگر از زنجیره‌۱ قای فرسوده است.

زنجیره‌ای که هر بار با نامی تازه آغاز می‌شود و با رسوایی پایان می‌یابد. سناریو عوض می‌شود، اما بازی همان است و در برابر آن، حقیقتی ایستاده که با تمام سادگی‌اش، از هر روایت ساختگی نیرومندتر است.