پیام مقتدرانه تهران به واشنگتن؛ انسداد تنگه هرمز

خبرگزاری صدا و سیما، در یادداشتی به سوال: تغییر قواعد بازی؛ چرا تحرکات جدید آمریکا ناکام ماند؟ پاسخ داده است.

تجاوزات و حملات موشکی و هوایی اخیر آمریکا به مناطق جنوبی کشورمان، بیش از آنکه نشان‌دهنده قدرت میدانی واشنگتن باشد، واکنشی انفعالی به ایستادگی قانونی و تصمیم مقتدرانه ایران در مدیریت تنگه هرمز است. بر اساس بند ۵ تفاهم‌نامه اخیر میان دو کشور، مقرر شده بود ترتیبات بازگشایی و امنیت تردد در تنگه هرمز ظرف ۳۰ روز منطبق بر مقررات و «ترتیبات ایرانی» صورت گیرد.

اما کاخ سفید با تحریک مالکان کشتی‌ها و تلاش برای ایجاد مسیر جایگزین در سواحل عمان، رسماً درصدد دور زدن حاکمیت ایران بر آمد. پاسخ منطقی جمهوری اسلامی ایران در جلوگیری از این فریبکاری، آمریکا را بار دیگر به سمت ابزار ناکارآمد زور و تجاوز کشاند.

تنگه هرمز؛ اهرم راهبردی صیانت از توافقات

اقدام قاطع ایران در مسدودسازی تنگه هرمز ثابت کرد که این آبراه بین‌المللی برای کشورمان فراتر از یک گذرگاه اقتصادی، یک ابزار بازدارنده و اهرم قدرتمند راهبردی است. زمانی که قوانین بین‌المللی و تعهدات دوجانبه توان کنترل قلدری طرف مقابل را ندارد، کنترل تنگه هرمز موثرترین ابزار برای وادار کردن دشمن به پذیرش تعهداتش است.

پیروزی‌های راهبردی اخیر ایران نشان داد که معادلات گذشته به پایان رسیده است:

هم‌پوشانی دیپلماسی و میدان: دشمن نه در میدان نبرد می‌تواند اقتدار دیپلماتیک ایران را تضعیف کند و نه در پشت میز مذاکره قادر است آنچه را در جنگ به دست نیاورده، نقد کند.

 پایان دوران بدعهدی کم‌هزینه: دوران یک‌جانبه‌گرایی آمریکا به سر آمده و واشنگتن باید بپذیرد که هرگونه نقض عهد و تخلف از توافقات، هزینه‌هایی به‌مراتب سنگین‌تر از محاسباتش به همراه خواهد داشت. «امضای ایرانی» اعتبار راهبردی کشور است و اجازه بی‌احترامی به آن داده نخواهد شد.

درس‌های تاریخی و مخابره پیام اقتدار

تجربه طولانی‌مدت تعامل با واشنگتن نشان داده که هرگونه عقب‌نشینی یا انعکاس سیگنال ضعف —حتی غیرعمدی— باعث جسارت بیشتر دشمن در تعدی به حقوق ملت ایران می‌شود. اگر ایران در برابر تلاش آمریکا برای تحمیل مسیر عمان کوتاه می‌آمد، پیام ضعفی صادر می‌شد که راه را برای ناپایدارسازی سایر توافقات باز می‌کرد.

امروز استمرار قاطعیت نیرو‌های مسلح و دستگاه دیپلماسی در انسداد تنگه هرمز تا زمان بازگشت کامل آمریکا به تعهداتش، دقیقاً با هدف تغییر رفتار سنتی واشنگتن و مخابره پیام صریح اقتدار صورت می‌گیرد؛ پیامی که تأکید می‌کند ایران از حقوق تثبیت‌شده خود تحت هیچ فشاری عقب‌نشینی نخواهد کرد.